Met tasjes vol moois moest ik mijn best doen om niet door de Antwerpse straten te huppelen van geluk.

Ik had een lijstje vol adresjes van alle lieve instagrammers waarmee ik op de fijnste plekken kwam.
De HAY was in een mooi hofje verstopt vol plantjes en oude ramen.
Moose and the City was een waar paradijsje vol prachtig design, 
en ik twijfelde wel een uur tussen drie jurken.
Kocht iets in de uitverkoop bij COS dat helemaal niet in de uitverkoop bleek te zijn.









Aan het eind van de dag streek ik neer bij het leuke Kaffeenini voor vlierbessenranja op het terras en schreef ik gelukkige woorden in mijn dagboekje.

Antwerpen wat ben je prachtig!


Vorig weekend.

 De weekenden in het zuiden zijn al zo zomers.
Vrijdagavond fietsten we naar de stad om een Franse film te kijken in de open lucht, net nadat de zon onder was gegaan. 
De lucht was nog niet afgekoeld en je rook de wilde bloemen, de temperatuur voelde tropisch aan. 
Het enige wat ik me van de film kan herinneren is dat het meisje haar vis in de blender pureerde en opdronk. Ik viel telkens in slaap op zijn arm. 

Zaterdag ruilde hij zijn plaat en picknickten we eerst in de botanische tuin.

Ik wilde dolgraag mijn liefste dit weggetje door de velden laten zien, 
dus voor het avondeten gingen we samen op pad met een geruit picknickkleedje, biertjes en een salade in onze rugtas. 

 Op een plekje tussen de bomen picknickten we in de avondzon. Lachend terwijl de bijtjes zoemden. Verliefd en met kriebels in onze maag. 
k was zo vrolijk dat ik op de terugweg dwars door de weilanden huppelde. Terwijl hij  lachte, nieste en snifte door zijn hooikoorts.











Dit schreef ik vanmiddag:

De zonnestralen zijn zacht, ze zijn net niet te heet maar wel zo lekker dat ik mijn vestje uit kon doen.

 Met mijn gele rugzakje op verken ik de omgeving. Al eerder zag ik een paadje dat het lijnloperspad heette, waarvan ik misschien dacht dat het mooi was voor wandel en picknickjes, en het was nog prachtiger dan verwacht ! 
Klavertjes, sprieten van riet, wilde boterbloemen en fluitenkruid groeien aan beide kanten van het pad. Ik haalde mijn handen er doorheen tijdens het lopen en dagdroomde terwijl af en toe snelle racefietsers of suffe dagjesmensen me inhaalden.












Een klein flesje wijn, zelggemaakte pasta salade en picknickkleedje zaten in mijn knapzakje voor de lunch.

Vanmorgen toen ik mijn teen stootte, de lievelings sokjes daardoor beschadigde en toen ik allemaal bladzijden uit mijn waterverf boek scheurde na tientallen mislukkingen dacht ik dat het een pech dag was, nu streelt de zon mijn huid en voel ik de zomer overal in mijn lichaam , zing ik zachtjes: what a day for a daydream,what a day for a daydreaming boy op zoek naar een fijn picknickplekje.









Dit weekend  bezochten we de prachtige botanische tuin, bewonderden we zeldzame bloempjes en tropische planten van de andere kant van de wereld. We namen plaats op de bankjes en flaneerden vrolijk rond.
Het poortgebouw was zo fotogeniek dat we er maar niet konden stoppen met fotograferen. 









Rood oranje stenen en oude industrie, studenten met te zware tugtassen en Stella Artois. Prachtige pastelkleurige panden en klaprozen in de avondzon op de terugweg.

Het liefje kwam dit weekend bij mij in mijn nieuwe woonplaats Leuven en samen verkenden we de wonderschone binnenstad op de fiets, brachten we een bezoek aan het museum en de botanische tuin en kocht hij wel drie nieuwe platen bij een lieve meneer in de Parijsstraat.

Leuven is precies zoals ze het verwachtten(of misschien zelfs nog wel een beetje mooier)






 



 
 

 
 







Vanuit mijn bed staar ik deze avonden naar het maantje, met een hoofd vol gedachten over het onbekende en een maag vol kriebels. Mijn ogen vallen maar niet dicht.
Lichtelijk verward en een beetje gespannen maar vooral vol van verheuging denk ik aan wat er allemaal komen gaat.

Een nieuw, groot avontuur komt dichter en dichterbij.
Een avontuur in een nieuw land, in een nieuwe stad met nieuwe mensen, in het land van de zachte g's en frieten.





Komende donderdag verhuis ik naar Leuven en zal ik de dagen vullen met hutten bouwen, spelletjes verzinnen en klimmen in de bomen. Ramen lappen en boodschappen doen, stofzuigen en 'savonds het keukenprinsesje uithangen en verhalen voorlezen. Ik word voor een half jaar au pair!

In mijn vrije tijd ga ik een cursus volgen in de beeldende kunst en op elke woensdagmorgen fiets ik naar de yogaschool.

Soms ben ik een beetje bang, bij het besef dat ik opeens zoveel moet loslaten. Van de een op de andere dag als  een vogeltje uit haar nestje zal vliegen en alleen aan de wereld begin. Zonder een moeder die wormpjes voor haar vangt.

Maar volgens mij gaat het lukken, mijn koffer is al ingepakt en de cadeautjes voor Gust en Renée liggen klaar.
Ik zal jullie op de hoogte houden.
Zoete dromen voor nu!


Mijn lieve vriendinnetje Fay liet me deze week glimlachen toen ze me deze prachtige verrassing opgestuurde. Ik deed mee aan haar geef projectje waarbij je iets moois naar een ander opstuurt.


Hierbij nodig ik ook jullie uit om aan dit prachtige initiatief mee te doen: de eerste drie reacties op deze post krijgen binnenkort van mij iets opgestuurd! 




Afgelopen zondag bezochten we de aller laatste uurtjes van de prachtige designtentoonstelling How we work in Den Bosch.

We droomde weg bij de werken van o.a Mae Engelgeer en Scholten en Beijings.
Alles was zo inspirerend en zat vol mooie verhalen, ik vond het bijzonder dat niet alleen het eind product werd tentoongesteld, maar dat ook het maak proces en materiaal te zien waren.

Helaas zijn er maar weinig foto's van de tentoonstelling gelukt omdat de belichting in de hal niet goed was om scherpe foto's te maken.
Ik fotografeerde wel een deel van de tentoonstelling 'Raakvlakken'  die ik ook zo mooi minimalistisch vond.
  

Op de terugweg liepen we glimlachend door de prachtige binnenstad van Den Bosch, vol smalle steegjes en grachtjes.
We ontdekte we een heel mooi binnenplein waar hij mij met mijn lange vestje en nieuwe vintage rugtasje fotografeerde.
Daarna aten we in een biologisch eethuisje in de Postelstraat! 
 








Een boos meisje naast haar fiets.
Mountainbiken. Ik vond het aan het begin een beetje eng. Het stuur zat veel te laag, de remmen piepten, het stuur zwierde van links naar rechts, mijn rokje kroop erdoor omhoog en ik stapte elke tien meter er vanaf om boos te gaan lopen.

De wegen hadden kuilen en lagen vol stenen.
Hij sjeesde al meters vooruit en ik voelde me een beetje een meisjesachtig tutje.
Na een tijdje werd ik er zelfs een beetje verdrietig van, ik wilde niet meer en had me een romantisch fietstochtje voorgesteld. We waren namelijk die dag precies een half jaar samen!


 
Maar na zijn lieve aanmoedigende woorden vloog ik al gauw over de heuvels met een glimlach, 
genoot ik van de bloemengeuren en prachtige landschappen. 

Zong ik ''drie maal drie is acht wiedewiedewiet en twee is negen.''
Ik fietste alsof ik het al jaren deed en had energie voor tien. Als ik deze lieve jongen toch niet had.

We kwamen na een tijd aan bij de rivier en vierden onze liefde met een picknickkleedje tussen de rotsjes, gekoelde biertjes in het stromende water. Mijn benen op zijn schoot.




Ik gaf hem een klein cadeautje, een flesje zonnegloed met een gedichtje:

'De zonnestralen op ons gezicht
Jouw gouden haren geven licht
op een van onze verliefde dagen
waarna jij mij misschien naar huis zal moeten dragen
Liefste meneer zonneglimpjes
Laten we op een lenteavond, jij met je blote voet
Ik met mijn rieten hoed
Genieten van dit flesje zonnegloed. '

Het was uiteindelijk een geweldig avontuur.



In de Duitse bergen was de lentezon al zo warm, dat ze onze haren zonneblond kleurde.
Het huisje waar we logeerden was middenin de bergen omringd door bossen:
elk avontuur lag om de hoek. 

Op een ochtend tijdens een boswandeling scheen de zon door de dennenbomen op mijn haren.
Ik sloot mijn ogen en glimlachte. Hij fotografeerde.







De morgen erna huppelde we met het hondje Filou door de paardenbloemenvelden.
Zijn pootjes werden geel van het stuifmeel.

We plukten twee bosjes bloemen: een voor onszelf, 
en een bosje voor oma omdat we de afwas waren vergeten. 



Bij elk avontuur hoorde een bosje bloemen.Op de laatste dag hadden we negen bosjes, negen avonturen.







Het waren de meest gelukkige vakantiedagen ooit:
We voelden ons vrij, verliefd, vergaten de tijd.
de zorgeloze gevoelens van vroeger kwamen terug. 

Ook vierden we dat we een half jaar samen verliefd door de wereld dansen. 
(Hierover in het volgende berichtje meer!)

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Damianne Langedijk

Damianne Langedijk
photo by jade vranken ©

Over mij

Mijn naam is Damianne. Aan de hand van mijn lieve meneer zonneglimpjes huppel ik door de dagen. Ik ben een negentienjarig meisje dat erop los fotografeert, danst, droomt, tekent en creëert en heel veel nadenkt. Ik omarm de wereld met al het moois in haar. Want weet je? zonneglimpjes zijn overal, als je maar goed om je heen kijkt.